"What's rocketscience about being here at 4pm?"

Nadat ik weken ziek was, mijn verjaardag moest skippen en heel druk & zielig was, werd het dan uiteindelijk toch 20 maart 2008, 23:59. Nog een paar minuten en we zouden vertrekken naar NEW YORK.

Maar eerst nog even alsnog een:

na 3 cocktails en een paar dagen zonder slaap ben ik niet zo charmant meer ;). oh & voor de mensen die niet weten waarom die dag de allergaafste van het jaar is; die kennen me duidelijk niet goed genoeg :p


Mijn derde keer NYC was weer een hele nieuwe ervaring. Een stad bezoeken met je vader en met/zonder broer is toch heel anders dan daar respectievelijk 11 en 9 jaar later, soortvan volwassen, alleen doorheen te banjeren.

Wat ook anders was, was dat ik deze keer vanuit Canada de grens over stak naar de USA. Voor we vertrokken vertelde de busschauffeur al half en half optimistisch dat de rit waarschijnlijk een uur of 8 a 9 zou duren, alhoewel dat niet zeker was "want je weet maar nooit bij de grens". En inderdaad, je weet het maar nooit bij de grens. Paasweekend is een aantrekkelijk weekend voor een heleboel bussen om richting Amerika te rijden. Tegen de tijd dat wij, rond half 2, bij de grens aankwamen had de douane sinds een uur of 11 die avond al 60 bussen langs gehad.

Een douane-mannetje kwam inventariseren wat voor vlees hij in de kuip had. "How many of you are Canadian or American?". Zo'n vijf handen gingen de lucht in. "well okay, what's your nationality, sir?" vroeg de meneer aan een willekeurig persoon voorin de bus. "German", was het antwoord. "So how many of you are German?" weer 3 handen de lucht in. Toen hij vroeg naar de hoeveelheid Fransen en er weer maar een hand of 4 de lucht in ging, probeerden wij hem duidelijk te maken dat we een vereniging voor internationale studenten waren en dat er vanalles tussen zat. We hadden zelfs mensen uit Jemen (wel 2!), Libanon, Oekraine en noem het maar op aan boord. Dit resulteerde in dat alle greyhound bussen (gevuld met Canadezen/Amerikanen) voorrang kregen, evenals de bussen die maar 3 of 4 internationale passagiers aan boord hadden. Na vier uur bij de grens gestaan te hebben, mochten we eindelijk naar binnen om ons groene papiertje in ons paspoort te laten stempelen. Een blik op de klok wees uit dat het inmiddels al half 6 was. Van het plan rond 8 a 9 uur 's ochtends aan te komen was niet veel meer over toen we rond half 7 eindelijk weer verder konden rijden, een sneeuwstorm in. Gelukkig had ik de dag van te voren voor 30 dollar (dat is 19 euro en 12 cent) een 2 gig mp3 speler gekocht in Montreal, wat een goede zet bleek.

Na een lange rit door de Catskill Mountains en een ontbijt ergens in de middle of nowhere, kwamen we aan bij het hostel. Na de spullen achtergelaten te hebben voegden Brenda en ik ons bij een groepje dat richting downtown trok. We pakten de metro naar 'de overkant' (Jersey), om via de Brooklyn Bridge terug Manhattan in te lopen. Zelfs zonder zonsopkomst erbij is dat erg mooi om te zien:


Brooklyn Bridge


Er is ook een foto van ons samen gemaakt door een reisgenoot, maar die is minder leuk dan deze ;)


Manhattan Bridge & Empire State Building.


Uitzicht op the Financial District/south shore vanaf Brooklyn Bridge

Daarna liepen we naar de south shore, waar je een gratis ferry kan pakken om het statue of liberty te zien (je vaart er dan langs), maar daar hadden we geen zin in, want anders hadden we geen tijd voor andere dingen dus bleven we bij de groep. Zo liepen we via Wall Street (heel klein small donker straatje eigenlijk) naar Ground Zero. Ground Zero maakte veel meer indruk op me dan ik had verwacht. In het begin zag je helemaal niets, alleen een afzetting zoals iedere andere om een bouwput heen en je zag er helemaal niets van. Toen we echter naar het WTC station gelopen waren, waren er plekken waar ze gaten in het vlaswerk geknipt hadden zodat je er doorheen kon kijken. Daar lag een heel groot gat:


Elf jaar geleden stond er nog een gebouw daar, waar ik bovenop stond. Toen heb ik een foto gemaakt van een vliegtuig dat overvloog, want het vliegtuig vloog zo laag en dat liet goed zien hoe hoog we zaten. Ook maakte ik een foto van de radiomast op het gebouw ernaast, want die was nét ietsjes hoger dan de toren waar ik op stond. Daar is helemaal niets meer van over.

Na de aanslagen in London had ik best wel respect voor de Engelsen en hoe zij op alles reageerden. Dat ze eigenlijk gelijk weer verder gingen met hun leven en zich niet bang lieten maken. Maar eigenlijk zijn die twee gebeurtenissen niet met elkaar te vergelijken. De Twin Towers waren niet zomaar iets. Het was een oriëntatie punt, een landmark, een belangrijk onderdeel van de stad. Als in Engeland bijvoorbeeld de Big Ben & the Tower Bridge ofzo met de grond gelijk waren gemaakt hadden de Engelsen vast ook heel anders gereageerd.

Na Ground Zero pakten we de metro uptown om naar het Guggenheim museum te gaan. Op vrijdagavond kan je er namelijk 'gratis' in: je betaald zoveel (of zo weinig) als je wilt. Dus na een tijd in de rij staan en een dollar later, waren we binnen. Het museum zelf is al een attractie op zich. Helaas mocht je er geen foto's maken. De exhibitie die er nu was heet "I want to believe" en was erg intrigerend.
Hier http://www.guggenheim.org/exhibitions/exhibition_pages/cai.html vind je een filmpje over 1 van de kunstwerken van Cai Guo-Giang, waar je onder andere kan zien hoe die is opgebouwd, maar zie je ook meteen hoe het Guggenheim er van binnen uitziet. Je kan daar ook op overview klikken en dan op view online exhibition.

Na het Guggenheim staken we Central Park over om langs het hostel te gaan. Het leek namelijk erg warm in NYC (vooral voor ons Montrealers is 8 graden natuurlijk bikini-weer), dus veel mensen hadden enkel een dikke trui aan en wilden toch nog iets warmers voor we verder gingen. Om 9 uur hadden we gereserveerd bij John's Pizzeria (blijkbaar een hele bekende pizzeria want ze hebben nog oude ovens en dat soort dingen). Michael (onze groepsleider) stuurde mij, Brenda en twee Duitsers alvast vooruit want de rest van ons groepje deed er wat lang over om 'even een jas te pakken' en we wilden niet de reservering kwijt raken. Na een hilarische metro-reis kwamen we aan op Times Square om uiteindelijk, na briljante samenwerking van het nederlands-duits front aan te komen bij de pizzeria:


Er is nog een ergere foto, maar die zal ik jullie besparen ;)
Met 40 mensen uit eten is in ieder geval een interessante onderneming. De pizza's waren erg lekker, overigens. Na het eten (inmiddels was het zo ongeveer middernacht) ging de groep ergens naar toe, maar wij doken de metro in om iets aan ons slaaptekort te doen.

De volgende ochtend besloten we om onze eigen gang te gaan. Na een ontbijt bij Starbucks:

gingen we richting de Empire State Building. Onze kamergenoten van het hostel waren daar de dag ervoor al geweest en waarschuwden ons dat het niets aan was, maar wij sloegen hun advies in de wind. Ik heb er immers al eerder bovenop gestaan en het is heus de moeite waard om voor in de rij te staan. Toen we de enooorme rij zagen sloeg de twijfel een beetje toe, maar we besloten door te zetten. Nu de twee torens er niet meer zijn (en er een enorm blik extra toeristen is opengetrokken speciaal voor Pasen) is het uiteraard veel drukker daar. De mensen wisten echter van aanpakken en de rij ging erg snel. Hulde! Eindelijk bovenaan gekomen besloten we er een paar uur rond te hangen, lekker van het zonnetje te genieten (het was heeeerlijk weer en er was geen koude wind meer, zelfs niet daarboven) en het uitzicht, af en toe een foto te schieten etc. Het was bijna jammer dat we geen picknickmand bij ons hadden. Daar bovenop staan en filosoferen over hoe bizar het wel niet moet zijn als er ineens een vliegtuig zich naar binnen stort en alles kost nou eenmaal ook wat tijd en daarbij was het belangrijk om uit te zoeken hoe die duiven toch zo hoog komen (misschien hebben ze speciale taxi's? of kopen ze ook een kaartje en nemen netjes de lift, wie zal het weten?)


De hal bij binnenkomst


Brenda op de Empire State


Manhattan


Downtown


Het beroemde strijkijzer gebouw


Die toren in aanbouw daar rechts is de toren die ze aan het bouwen zijn n.a.v het hele twin towers gebeuren. Daarnaast stonden dus ooit twee enorme torens. (ik moet mijn oude foto's maar eens naast mijn nieuwe leggen)


Er rijden heel wat taxi's rond in NYC.


West-Manhattan


Uptown. Aan de rechter kant van Central Park, ongeveer precies in het midden, zat ons hostel ergens. (Ja dat park is echt zo groot ja)


The Chrysler Building.


Duif op Empire State

Mijn mamma heeft ooit in New York gewoond en dat heeft mijn vader mij ooit laten zien, vanaf de Empire State Building. Als ik het goed onthouden heb, ligt het ongeveer hier (klopt dat?):


Vanaf Macy's de straat verder uitlopen (West-Manhattan) en dan bij het pijltje


zijn de Webster Apartments.

En anders zijn het foto's van de west kant van Manhattan, ook leuk.

Na weer naar beneden geklommen te zijn hebben we gelunched bij de Dunkin' Donuts, waar ik o.a. een enoorme (hij heette small!) vers fruit smoothie verorberde voor een luttele 3 dollar. Vervolgens gingen we naar Times Square om kaartjes te regelen voor een Broadway Show, wat uiteindelijk lukte. Helaas was het niet mogelijk om naar zoiets als Monty Python / The Phantom / Rent / Hairspray (partial view) te gaan, dus kochten we kaartjes voor Curtains (op aanraden van een doorgewinterde New Yorkse vrouw die voor ons in de rij stond). We hadden nog wat tijd vol te maken, dus hingen we wat rond op Times Square. We zijn o.a. de Toys R Us in geweest en de m&m winkel (het bestaat echt!)

Times Square overdags:



Times Square 's avonds:


Toys R Us:

Mega barbie huis!


Thomas the Tank Engine, jeugdsentiment! :D (misschien niet voor jullie nederlandse kinders, maar ik had vroeger zelfs een heus Thomas horloge!)


Statue of Liberty van lego


Empire State van lego


(voor meike:) "But Hugh Jackman's Wolverine! :O"


Ook hadden ze hele enge dingen..

In de m&m winkel hadden ze alles van m&ms. Kussens, truien, knuffels, boxershorts en ook m&ms in alle mogelijke kleuren die er bestaan:


De m&ms winkel zit naast the Olive Garden op Times Square. Ooit, als 15 of 16 jarig meisje, was ik met mijn vader in NYC toen we gingen eten bij de Olive Garden. We moesten echter wachten tot er een tafel vrij was en mijn vader bestelde aan de bar een Strawberry Daquiri cocktail. Hij liet mij proeven en die was uiteraard erg lekker. Maar mijn vader mocht er niet een voor mij bestellen, want ik was nog geen 21. Dus bestelde hij er maar nog éen voor zichzelf, die ik uiteraard opdronk (:



Maar wij wilden typisch New Yorks eten, dus togen naar de TGI Friday's. Helaas was het daar erg druk en we moesten uiteraard op tijd richting onze Broadway Show. In onze zoektocht naar een restaurant in de buurt van het Theater eindigden we wederom in een Italiaans restaurant waar we pizza aten. Daar was het zo rustig en de bediening zo snel dat we zelfs tijd hadden voor een toetje. Brenda wilde wel een stukje Tiramisu:

die uiteraard in een Amerikaanse portie geserveerd werd.

Ik hield het bij mango ijs:


Eindelijk was het tijd om naar de show te gaan. Heel erg gaaf om zoiets (eindelijk!) mee te maken. Curtains was een muder-mystery-comedy en erg grappig. Lekker veel sarcasme enzo, daar houden wij wel van.


Het theater waar hij speelde.


Jazz hands!

Na de show waren we nog lang niet moe, dus besloten we nog wat rond Times Square te hangen en toen kwamen we the Killer Rabbit uit Monthy Python tegen. Ik probeerde hem uit te lokken, maar hij hapte niet eens.


We besloten uptown te lopen, richting hostel, om of de eerste de beste metro in te duiken en ergens uptown wat te gaan drinken, of het eerste het beste café dat er leuk uit zat in te duiken. Uiteindelijk werd het een Ierse Pub, dat tegenover de metro zat. De Pub was erg gezellig, maar erg ehm niet-Iers. De muziek was niet Iers (maar ze draaiden Hoist that Rag van Tom Waits dus ik was helemaal gelukkig) en de bierkaart was ook erg speciaal. Naast de Guinness stond er Heineken, Heineken Light, Amstel Light, Bud, Bud Light, Duvel, Corona, Smirnoff en nog wat van dat soort dingen op. Op de BIER kaart.

Ik lust uiteraard geen bier, dus ging voor de cocktails. De barman informeerde mij dat ze geen cocktail kaart hadden, maar dat ze bijna alles wel konden maken, zoals cosmopolitans enzo. Ik had nog nooit een cosmo op en wat is nou een betere plek om er zo een te proberen dan New York? Ze zijn goed drinkbaar trouwens. Toen ik daar nog mee bezig was bracht hij ons wat shotjes citroen-vodka 'on the house' (wij hebben echt een apart effect op mensen. overal waar we komen krijgen we gratis alcohol ofzoiets ;) ). Na een laatste cocktail (wederom een aanrader van de barman, ik wilde iets fruitigs maar niet te zoet, ben de naam vergeten, maar was erg lekker) besloten we dat we maar richting hostel gingen nu we nog niet teveel onder invloed waren. Dat maakt het kiezen van de juiste metro enzo toch een stuk makkelijker ;)


Cosmo & Guinnes

De volgende ochtend waren we weer vroeg uit de veren om de laatste dag New York goed te benutten. Na wat opstart problemen ("nee, jullie moeten met de hele groep tegelijk de bagage afleveren en de sleutels inleveren" "maar iedereen slaapt nog en op dit briefje staat...") ontbeten we wederom bij de Starbucks. Het was wat druk, dus besloten we midden op broadway maar van de zon te genieten.



Vervolgens pakten we de metro downtown om in Soho, China Town en Little Italy rond te lopen. China Town was erg groot en uitgestrekt en heeft zowat heel Little Italy overgenomen. Het was paaszondag dus heel veel was dicht en van de normaalgesproken drukte en rumoer was niet veel te bekennen, maar toch leuk om er even rondgewandeld te hebben.







Een woord dat ik begrijp: Fed ex!



De overgang van China Town naar Little Italy (wat nog ongeveer 1 straat beslaat)

We besloten om omhoog te lopen, richting fifth avenue waar de paasparade zou zijn (dat was een behoorlijk stuk lopen). Onderweg kwamen we voor de zoveelste keer het camouflage kerkje tegen:

Het is blijkbaar een Nederlands kerkje oorspronkelijk, maar het heeft een ongelovelijke schutkleur. Het valt compleet weg tegen alle gebouwen eromheen.

Eindelijk aangekomen bij de paasparade, na een bagel te hebben gegeten bij Brooklyn Bagel (omg! de smerigste bagel&creamcheese die ik ooit heb gegeten. Montreal wint bij deze met vlag en wimpel), bleek deze al voorbij te zijn. Toch liepen er nog aardig wat interessante mensen rond:




(op dat bord stond: Obama for chief bunny!)



Na nog even wat rondgehangen te hebben besloten we het resterende uurtje in Central Park van de zon te genieten. We vonden een bankje met fijn uitzicht over een meertje. Het was een fijne afsluiter van het weekend. Vooral de mensen op het bankje naast ons verzorgden voldoende entertaining. Een van de meisjes was namelijk op vakantie naar Europa geweest, waar ze geleerd had dat er landen zijn in Europa zoals Frankrijk en Duitsland. In deze landen hebben de overheden op een gegeven moment een cultuur en nationalisme/nationaliteit bedacht en deze vervolgens via het rechtssysteem in de (grond)wet gezet. En alle inwoners namen zonder problemen die identiteit/die cultuur aan! Zo leer je nog eens wat over je eigen continent :')

We waren te moe om met haar een gesprek aan te knopen, wat achteraf gezien eigenlijk erg jammer is. Ik denk dat dit verhaal zelfs de opmerkingen van een aantal Australische reisgenoten verslaat. De ene reageerde op het antwoord "ik kom uit Nederland" met: "Nederland, wordt dat niet ook Denemarken genoemd?" Een ander zei zoiets als "Spreken ze daar niet ook Deens?"
Volgens mij zijn de Australische Topografie/Aardrijkskunde boeken zeer zeker eens de moeite waard om te bekijken ;)

Toen zo'n 90% van de mensen weer ruim op tijd bij het hostel/de bus aangekomen was, bleken er nog wat mensen te missen. Na een halfuur wachten verzuchtte een van de Jemenianen (of was het toch de Libanees?) "What's rocketscience about being back at the bus at 4pm?" waarmee een collectief gevoel van "dat dacht ik nou ook, maar wilde het niet zeggen" door de bus golfde. Eindelijk, na drie kwartier vertraging, konden we vertrekken. Na New York alweer een aantal uur rijden achter ons te hebben liggen stopten we voor eten bij de Taco Bell. We hadden precies 20 minuten om naar de wc te gaan en eten te halen. Een uur later was iedereen weer in de bus. Tegen half 11 waren we bij de douane en iedereen maakte zich half en half op voor wederom een lange wachttijd, vooral nu iemand zijn paspoort was kwijt geraakt. Een goedgemutste, humorvolle Canadeze kwam de vrouw binnen om de boel te inventariseren. Binnen een paar minuten had ze door hoe de vork in de steel zat en met een kort maar krachtig "iedereen moet even zn paspoort meenemen om een stempel te halen", waren we na een minuut of 30 weer onderweg. Heerlijk land toch, Canada...

En om het weekend goed mee af te sluiten besloten Brenda en ik na thuiskomst (en een slaapinhaalsessie) te ontbijten bij de koffieboer om de hoek.